Ambulatoryjna droga do pompy

Nim zdecydują się Państwo na terapię pompą insulinową, proszę zajrzeć tutaj. Wtedy dopiero można zacząć zbierać informacje na temat ambulatoryjnego ustawiania cukrzycy.
A więc, przeczytali Państwo już o wszystkich wadach i zaletach terapii pompą insulinową. Przejdźmy zatem do objawów występujących u chorego na cukrzycę, dla którego CSII byłaby rozsądną alternatywą wobec ICT (intensywna konwencjonalna terapia) czy FIT.

W godzinach porannych mają Państwo wyraźnie podwyższone zapotrzebowanie na insulinę.
Często występuje u Państwa niedocukrzenie, przeważnie nocą.
Państwa organizm już nie reaguje na „sygnały ostrzegawcze” niedocukrzenia
Organizm jest bardzo wrażliwy na niewiele insuliny którą potrzebują Państwo na dzień
Powoli, ale konsekwentnie pojawiają się pierwsze objawy skutków tego stanu rzeczy, nerwobóle
Pracują Państwo na zmiany, studiują lub wykonują zawód lekarza? Stosowanie pomp może przynieść wiele korzyści ludziom prowadzącym całkiem nieregularny tryb życia.
Planują Panie ciążę. W tym wypadku też zalecane jest przejście na pompę Chorzy na cukrzycę typu 1, obok wad i zalet, które zostały omówione w ustępie poświęconym wyjaśnieniu terapii, są także nieświadomi możliwości jakie może dać pompa i ambulatoryjne ustawienie. Kolejny powód do obaw stanowią niewyjaśnione pytanie o objęcie kosztów.

Mimo, że stacjonarne, szpitalne ustawianie cukrzycy ma tę zaletę, iż lekarza jest zawsze osiągalny, ambulatoryjne ustawienie ma także swoje dobre strony:

Jest finansowo korzystniejsze niż pobyt szpitalny
Ustawienie następuje w codziennych warunkach
Mniejsza ilość opuszczonych godzin w pracy czy na uniwersytecie
Niepotrzebna jest zmiana osoby opiekującej się pacjentem nocą.

Obok zalet, występują także problemy związane z ambulatoryjnym leczeniem:

Ten sposób ustawiania cukrzycy wymaga osobistych kwalifikacji
Duży nakład czasu na szkolenia, wydłuża się dla ludzi czujących się niepewnie przy używaniu urządzeń technicznych
Adaptacja (włącznie z długim okresem oczekiwania i in.)
W fazie ustawiania trzeba zrezygnować z prowadzenia pojazdów.

Szkolenia Doktora med.Rainera Betzholza dotyczące praktyki mają następującą problematykę:

jednostka szkolenia
- Pytania, oczekiwania, obawy: co może pompa a czego nie?
- Modele pomp (patrz: DiabetesIndex: pompa)
- Modele cewnika: Jak przymocowywać cewnik, jak napełniać...
- Jest okazja rozmowy z osobą stosującą pompę i możliwość poprowadzenia z nią dyskusji.
jednostka szkolenia
- Dokładne zaprezentowanie modelów pomp i materiałów z których wykonywane są cewniki
- Wspólne powtórzenie i przeprowadzenie wszystkich technicznych kroków W tym miejscu osoba szkolona powinna przećwiczyć w domu wszystko, czego się nauczyła. Jeśli pojawią się pytania, do dyspozycji stoją szkoleniowcy
jednostka szkolenia
- wyznaczenie wartości podstawowej i bolusa oraz zaprogramowanie. Założenie pompy.
- Szkoleniowcy utzymują kontakt z pacjentem – kontakt w czasie posiłków i przed spaniem. W ten sposób pacjent powinien się nauczyć pewnie radzić sobie z pompą w codzienności.

Od 4. do 6. jednostki szkolenia zostają omówione wyniki pomiarów, dopasowane wartości podstawowe oraz powtarzana technika wymiany cewnika. Poza tym pacjenci powinni poznać, jak zachowuje się dozownik podczas uprawiania sportu. Program kończy się pod koniec tygodnia wspólnym śniadaniem z pompą.
Źródło: Rainer Betzholz, Der ambulante Weg zur Pumpe. In: Lifscan "Zucker" 1/2003